Sukces, moje drogie kocie ciotki!

Czy Wy wiecie, jakie jesteście skuteczne? Pewnie tak, bo to już kolejny raz! Dziękuję Wam, kochane moje wspieraczki w kocich sprawach! Wystarczyło na Was nakrzyczeć, poczarowałyście i... wszystkie kotki pojechały do swoich domków! Dopóki nie byłam pewna, co i jak, nie puściłam pary z gęby, choć przecież wiedziałam, że się zanosi, ale teraz już mogę to ogłosić oficjalnie! :))

To był czas męskich adopcji. Wprawdzie za każdym panem stała jakaś kobieta, ale dzwonili zawsze faceci. To budujące!

Pierwszy domek znalazł prześliczny Leny. Zakochali się w nim państwo mający świetne warunki, a poprzedni kot pana żył aż 22 lata, co dobrze świadczy o opiekunie. Kotek na razie będzie rozpieszczanym jedynakiem mającym wszystko, co najlepsze. Mam nadzieję, że niedługo jego państwo dojrzeją do adopcji kolegi dla Lenego, który raczej zostanie przy swoim imieniu.

Miło mi czytać doniesienia o kociaku śpiącym na pleckach... na brzuchu swojego pana. Leny idealnie przespał noc i już rozkochał w sobie swoich opiekunów. 

Nie do uwierzenia, ale kiedy przyszli państwo zakochani w Lenym, ten kotek ułożył się pomiędzy nimi
i spokojnie czekał, aż jego los się przesądzi. :)

Reszta jego rodzeństwa szalała, a on oczarowywał swój personel...

Kolejno kocie psedskole opuściły dziewczynki. Jola i Kola pojechały do nowego domku razem! Do ich dyspozycji będzie czteroosobowa rodzina, z tradycjami (u mam) brania kotów ze schroniska. To się chwali. Cieszę się, że kocie panienki będą miały siebie. Czekam na wieści o ich adaptacji.

Dziewczynki razem będą się czuły raźniej. 

Keny został sam w pokoju, tylko z mamą Kawką i wyraźnie poczuł się nieswojo, bo kiedy przyszedł po niego jego nowy personel, zastał taki widok:

Zaraz jednak kotek pokazał, że nie bez powodu uwiódł tego pana podczas jego pierwszej wizyty. Po prostu chłopaki poczuły do siebie miętę. Keny nie odstępował na krok swojego przyjaciela, wspinał mu się po nogawce, tulił się i mruczał. Mam już informację, że stosunki z kotką rezydentką się docierają, że maluch jest bardzo przyjazny, bezproblemowy i przyjacielski. Kotka trochę się jednak na niego boczy. To normalne. Jest młoda, więc mamy nadzieję, że będą niedługo szaleć razem. 

To najmądrzejszy kotek. Taki Hokus w szarym wydaniu. Cudowne stworzonko.
Ciężko mi było się z nim rozstać.  

Kochane dziewczyny, bardzo Wam za pomoc dziękuję! Wy się nie śmiejcie, to działa, ja głęboko w to wierzę. Gdzieś tam w przestrzeni roznosi się dobra energia z naszych pragnień i sprawia, że jesteśmy skuteczne. :)

No to teraz dla Kawki - proszę, pomyślcie o niej ciepło. 

Dobra Kawka wygląda domku. Trochę płacze za dziećmi. :(

To kotka, która potrzebuje odpowiedzialnego opiekuna. Nie do dzieci, nie do zgiełku. Ona musi do końca zaufać ludziom, odprężyć się i poczuć szczęśliwa, a wtedy będzie jak u mnie ze Stefcią, tak jak u mojej Mamy i Kici, która awansowała na Niunię. :)

Odbywa się tu cały rytuał. Niunia przychodzi na drapak, 

zostaje zaproszona na pufę (a wszystko rozumie!),

potem jest dokładnie szczotkowana, co uwielbia
(widzicie jej połamany ogonek?  - co ona przeszła, bidulka!), 

następnie błyszcząca i wypieszczona

idzie na swój parapet, 

grzać się w słoneczku, 

na tle pięknych pelargonii mojej Mamy.
Szczęśliwa, kochana kiciunia.
Po swojej wieloletniej działkowej tułaczce nawet nie patrzy na drzwi,
a balkon jej nie interesuje niemal wcale. 

No to gdzie jesteś, przyszły, tak kochający i opiekuńczy domku Kawki? Czekamy na ciebie!




O tym, jakie uczucia wywołała we mnie Niunia, gdy wypuszczałam ją na działki po sterylizacji, można przeczytać w poście sprzed ponad trzech lat. LINK - zapraszam.

*****

Kawka o oczach karmelowych,

cichutka, trochę zadumana,

spokojna taka - może smutna?

Ale naprawdę jest kochana!

Swojego pragnie mieć człowieka

i zaufaniem go obdarzyć;

może na ciebie właśnie czeka?

Może o tobie właśnie marzy?

A ty? Może to twoje serce

zabiło na ten widok słodki?

Położysz kres jej poniewierce?

Dom stworzysz dla tej miłej kotki?

Autorką wierszyka dla Kawki jest Ninka. :)

Lidkom wstęp wzbroniony!

Bo będziemy Lidki obgadywać! :)

Takie niebo witało moich gości. 

I taka ścieżka w parku. 

Ruficzek też witał... kolegę. :)

Przed spotkaniem z Lidią walczyły we mnie dwa uczucia: trema i radość. Wyobrażałam sobie, jak to będzie fajnie poznać dziewczynę, z którą znam się blogowo już ze dwa lata, a może i od początku prowadzenia tego bloga. Dziewczyna ta to skarb, a nie zwykła czytaczka! Ona czyta! Ona pamięta! Ona odnosi się do treści posta! Zawsze z humorem, taktem i zawsze empatycznie. Zawsze do rzeczy, zawsze na temat, zawsze miło! Skarb prawdziwy, przecież mówię. :)

Radość więc z poznania takiej osoby to rzecz oczywista, a trema... No cóż, jest zawsze, choćby dlatego, że wizerunek budowany tu na tym blogu swojej własnej osoby, budowany tymi ręcami i tymi zdjęciami, i tymi słowami, które czytacie codziennie, może się, kurka wodna, różnić od rzeczywistości, a ona łaskawa dla mnie nie jest. Ech, te kilogramy nadprogramowe, ech, ten upływ czasu... Ech! 

Ale, ale. Nadejszła niedziela i Lidka dała znać, że już jadą. Wcześniej zrobiłam ten nieszczęsny sernik na zimno ze spapraną serem galaretką, o którym wiedział już cały świat, tylko nie Lidia. :)

Przyrządziłam też sos z kurek w śmietanie, który zamierzałam podać ze świeżym makaronem, czego bym nigdy, przenigdy nie zrobiła, gdybym w porę przypomniała sobie, że chłop Lidki jest wspaniałym kucharzem! Dobrze, że zapomniałam, bo tremę miałabym jeszcze większą. :)

Poszliśmy z Ruficzkiem witać miłych gości na przystanek. No i poznaliśmy Lidkę, która dumnie nosiła na szyi medal od Marii, oraz wyglądającego na całkiem zdrowego (mimo szpitala, o którym wszyscy wiemy) Chłopa. :) Autobus, który ich przywiózł, odjechał jak niepyszny z napisem "pojazd uszkodzony", co okazało się być tylko kontynuacją zemsty Lidki na środkach transportu we Wrocku za jej nieudany, z winy organizatorów, udział w zawodach. 

Sama o tym napisała w Pastelowym  Kurniku:

Jo tam nie wim, jak popsuliśmy. Jakosiś tak samo wyszło. Tramwaj dziesiuntka się popsuło, jak z Rynku wracaliśmy. Moturniczy kazoł do nastympny się przesiuńść. Dzisiej wysiedliśmy na pyntli, jak do Gosi dojechalim, a autobus z pyntli odjeżdżo z napisem "uszkodzuny".

Wsiedliśmy do naszy bany w Poznaniu, czekomy na odjozd, a tu nagle bum i cisza. Napińcie poszło, zrobiuło się cimno w tyj banie... W kuńcu odjechali my 10 minut późni, ale po drodze buł momynt, że wytracił pryndkość i już myslałam, że po nos. Znowu napińcie poszło. Ale jakoś dojechoł.

Amisi udzieliła się moja trema.

Potem było jedzonko (zjedli, nie odwrócili się na pięcie, nie narzekali, chwalili), odwiedziny u kociaków, rozmowy w kuchni, i na tarasie. To jednak wszystko nieważne. Ważne i ciekawe są moje spostrzeżenia, prawda? Już widzę, jak czekacie z wypiekami na twarzy, co o niej napiszę. :)

Kayron najpierw strzelił focha, ale później...

zasmakował w pieszczotach!

Podczas odwiedzin na strychu kocia mamusia schowała się pod łóżko - ma lęk przed mężczyznami, bidulka.

Malwinka i Kalinka nie miały takich oporów. :)

I tu Was zaskoczę! Lidka jest pierwszorzędna babka! Lidka jest miła, uśmiechnięta, ładna, szczupła. Lidka wszystko pamięta, we wszystkim się orientuje, czyli jest taka jak na blogach! A to miła niespodzianka! :) 

Jest jeszcze coś, o czym śpieszę Wam donieść. Lidka i jej Chłop to fajne małżeństwo. Wspierają się, szanują i kochają. Czy ja nie przesadzam z tymi wnioskami po dwóch godzinach razem? Zapewniam, że więcej nie trzeba. To widać na każdym kroku.

Mam jeszcze jeden dowód. Krótki dialog z Chłopem:

- Ona (to o Lidce) już od rana zagląda na te wasze blogi - to Chłop.

- Przeszkadza ci to? - zapytałam, sondując z lekką nadzieją, że oto pojawiła się rysa na ich związku, więc nie jest to związek doskonały.

- Nieeee, wcale, tylko, że jej tak... nóżki marzną, jak siedzi przed tym komputerem -  odpowiedział, patrząc z miłością na żonę Chłop...

Ach, ach! Ach, ta Lidka, taka fajna, i jeszcze ma kochającego, sympatycznego męża! 

No i dostałam odlotowy prezent! Lidka pamiętała (przecież mówiłam!), że zbieram ptaszki i oto, tadam:

Kotek też się znalazł. Cudne prezenty!

Bardzo Ci dziękuję, Lideczko, i zapraszam znowu, kiedy tylko zapragniesz. Oczywiście z Twoją drugą połówką. :)

A kiedy odwiozłam na dworzec moich miłych gości, pojechałam jeszcze do Mamy, gdzie podziwiałam balkon pełen bajecznych kwiatów i Kicię, jedną z moich pierwszych lokatorek, która trafiła szczęśliwy los i ma, po swoich różnych przejściach, na starość, cudowny dom. 

Tutli i Putli - pożegnanie, oraz inne kocie sprawy

Dziewczynki bliźniaczki zamieszkały w swoim domku wraz z ośmioletnimi ludzkimi braćmi 

(też bliźniakami) już w czwartek. Dochodzą do nas dobre wieści. 

Niemal od razu poczuły się tam jak u siebie, bawią się, jedzą, ładnie załatwiają do kuwetki. 

Kiedy ma się wewnętrzne przekonanie, że dom jest dobry, że koci personel jest najwyższej próby, tęsknota nie boli, a niepokój nie ma prawa bytu. 

Cieszę się w ich imieniu. Wiem, że będą miały dobre życie. 

Nigdy nie zapomnę tych cudnych stworzeń, ufnych i miłych. Dały nam wiele radości. 

To już ostatnie ich zdjęcia. 

Gdyby ktoś chciał kiedyś przypomnieć sobie ich historię,

to wszystkie posty są TU (trzeba zacząć je czytać od ostatniego do pierwszego).

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Udało mi się zdobyć kilka zdjęć naszych byłych podopiecznych. Pamiętacie Parkitkę, porzuconą na parkingu pod wielkim sklepem koteczkę? Kota nazywa się Abla i ma się świetnie w ramionach swojej pani. :)

A tę kicię mają okazję pamiętać tylko starzy bywalcy mojego bloga, bo to jedna z pierwszych kocich na nim historii. Działkowa kicia, już nie pierwszej młodości, była u mnie na sterylizacji. Okazała się tak milutka, że kiedy odwoziłam ją na działkę pod opiekę dobrych ludzi, ryczałam tak strasznie, że nie widziałam świata przez łzy...

Dziś Cruella (teraz po prostu Kicia) ma luksusy godne pozazdroszczenia. Okazała się maniaczką TV. :)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Kotka ciężarna wciąż jeszcze nosi swój brzuszek. Oprócz zatkanego noska (niestety) czuje się dobrze. Karmię ją najlepszymi kąskami, żeby zdążyła jeszcze nabrać sił. Apetyt ma bardzo dobry, załatwia się pięknie do kuwetki, jest przyjazna, choć dość apodyktyczna. 

Musiałam jej usunąć kleszcza z główki. Bardzo mi przy tym nagadała, tak jej się to nie podobało! Zachowuje się często dziwnie, nie umiem tego rozszyfrować. Sama przychodzi się kiziać, ociera się o moje ręce i jednocześnie syczy i próbuje mnie ugryźć... O co jej chodzi? Hmm... Naustawiałam jej różnych pudełek koszyków, kocyków, ręczników, ale i tak najchętniej siedzi na gołej podłodze pod łóżkiem. Martwię się, że tam urodzi... Jejku, co wtedy zrobię?

Intensywnie myślę o imieniu dla niej. Wczoraj objawiło mi się imię ZOYA, czyli Zojka, czyli Zośka. :) 

Jak Wam się widzi? Pasuje?

Gugiel plus zrobił mi kolejne ruchome zdjęcie. Takie:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

A teraz MójCiOn i ja, zapraszamy na film! :)

Bawcie się dobrze, no i miłej niedzieli oczywiście! :)

Dobre wieści o Meli

Jeszcze raz Mela. 

Właściciel Baldricka prosił mnie o wieści o niej. 

Proszę bardzo, oto dwa ostatnie maile od Nowej Pani Meli. 

Miło się przekazuje takie wiadomości.

(Zdjęcia są jeszcze z czasów działkowych. Ich autorem jest Dobry Ludź, który wraz z żoną pomógł przetrwać zimę kociej rodzince, budując im ciepłą budkę oraz codziennie je karmiąc. Na zdjęciach jest Cruella, Córcia i Mela.) 

Znowu nie zapytałam o zgodę na publikację tych listów. Z nowymi "rodzicami" Meli mieszkamy niedaleko i nie chcę być rozpoznawana po tym blogu. Czy też miewacie takie obawy?

"Postępy u Meli są szokujące!! W załączeniu filmik z wczorajszej zabawy, poza tym ona coraz częściej "wypuszcza się" na mieszkanie. Dziś wrócił syn, ale dzieci jej coraz mniej przeszkadzają!! Zaczynam być zazdrosna: ona uwielbia, jak ją mąż mizia, spogląda na niego miłosnymi oczami, a jak On przestaje, to się przypomina, poza tym tuli się do Niego. Jeśli chodzi o stosunki między dziewczynami, to również jest coraz lepiej, dziś jadły z jednego talerza, bo mąż  zamiast nałożyć im do dwóch misek, nałożył na jeden duży talerz... Felicja chyba przestaje się gniewać na nas, bo dziś mimo że Mela była w pokoju sama, przyszła i położyła się na kanapie... Myślimy, że za tydzień nasze królewny już będą w komitywie... Ja miałam dużo wątpliwości, ale jak się okazuje, zupełnie niepotrzebnie." 

Kolejny list:

"Z dnia na dzień jest lepiej, tzn między dziewczynami jest super!! Felicja całkowicie przestała się gniewać, więc jak leżę w łóżku jedna kładzie się z jednej, druga z drugiej strony i czekają na głaskanie (teraz wiem, po co człowiek ma dwie ręce ha ha). Ostatnio zostały przyłapane na wspólnym polegiwaniu pod krzesłami. Ale są też złe strony, od jakiegoś czasu nie wysypiam się, bo moje królewny między 4 a 5 urządzają sobie "huczne" zabawy... Mojemu mężowi to nie przeszkadza, więc może i ja się przyzwyczaję... Mela jest coraz bardziej  śmiała, dzieci obchodzą się z nią bardzo delikatnie (nawet młodszy wycisza się, widząc Melę, no i, co najważniejsze, żaden nie próbuje brać jej na ręce), więc ona zwiedza ich pokój, nawet jak są w domu, wędruje do kuchni, jak jemy... Tak że naprawdę jestem zbudowana postępami."

Fajnie się wszystko układa! 

A ten kolaż jest już z czasów u mnie. :-) 
Mela szaleje z paskiem na moim łóżku. :-)

(Tradycyjnie proszę Nową Panią Meli o wybaczenie, że umieściłam te wiadomości bez pytania o zgodę!)