Skoro już przy Neapolu jestem za sprawą wczorajszego postu, to pozwolę sobie na chwilę wspomnień.
Prawie dokładnie rok temu byliśmy na wybrzeżu Amalfi w okolicach Neapolu na wspaniałych, niezapomnianych wakacjach.
Niezapomnianych i wspaniałych za sprawą włoskiej kuchni, która nie ma sobie równych i za sprawą zapierających dech w piersiach widoków.
Jak to jest, że słońce wydobywa z tych zapleśniałych, pokrytych mchem murów najpiękniejsze kolory, ciepło i piękno, podczas gdy u nas zapleśniały mur jest tylko zapleśniałym murem?
Jedliśmy wiele pysznych potraw. W kuchni włoskiej fascynuje mnie zawsze prostota. Genialne połączenie zaledwie kilku składników.
Kilku, ale za to najwyższej jakości. Takiej sałatki caprese, jaką jadłam wtedy, nigdy nie zapomnę. Moja dzisiejsza to tylko fotograficzna zabawa spowodowana nostalgią za tamtym niedościgłym ideałem.
Wszystko w niej było doskonałe: mozzarella di bufala, śnieżnobiała, błyszcząca, wilgotna, miękka, delikatna, lekko gumowata, pomidory o smaku prawdziwych działkowych pomidorów, których próżno szukać w sklepach, prawdziwa oliwa z oliwek, proste, świeże dodatki.
I zaraz obok plaża i ten widok.
Na zdjęciu poniżej jest właśnie mój ideał, do którego wzdycham. Czyż to nie wygląda bajecznie? A ten obrus? Ta zastawa, sztućce...
Jeśli istnieje raj, to musi tam być jak we włoskiej knajpce na wybrzeżu Amalfi.
Mój ukochany koci inspektor ma inne zdanie. Dla niej raj jest tu i teraz. Szczęściara!
