Zamiast kwiatka

Dziś jest taki ważny dzień, że muszę odezwać się nawet z Japonii!

Naszym Mamom zamiast kwiatka przesyłamy... sarenki z Nary. :) Dziękujemy Wam za Waszą miłość, oddanie, wsparcie, za każdy dzień, za każde słowo, wreszcie za... życie! To dzięki Wam możemy tu być i poznawać świat. Dzięki Wam - wszystko!

Zdrówka, szczęścia i uśmiechu!

Kochamy Was i tęsknimy!

***

Jeszcze słówko o naleśniku japońskim, który wzbudził tyle kontrowersji. :) Nazywa się on okonomiyaki i składa się z jajek, a poza tym z czego tylko można zamarzyć.  Okonomi po japońsku znaczy "to, co lubisz" lub "to, czego chcesz", yaki oznacza zgrillowane lub ugotowane.  Na zakończenie przygotowywania potrawy posypujemy go płatkami tuńczyka bonito, a one w kontakcie z gorącym naleśnikiem zaczynają tańczyć. Ten to niesamowity widok tak przeraża niektórych. :)
Smacznego! :)

Kucharz przy pracy.

Naleśnik wyłożono nam na  specjalną, do tego przeznaczoną, gorącą płytę na stole.

Rozrywa się go pałeczkami. 

Nie wygląda, ale jest bardzo smaczny.

***

Wczoraj pożegnaliśmy naszą przemiłą gospodynię w Narze i na koniec wpisaliśmy się do księgi gości.
Ludzie mają kapitalne pomysły na swoje wpisy!

To dokładny plan naszego mieszkanka!

A to nasze podsumowanie:

***

Wczoraj sześcioma środkami lokomocji oraz przy pomocy MCO, który po japońsku (w przeważającej części), angielsku (tylko troszkę) i na migi (ciut, ciut) wszystkiego się dowiedział, dojechaliśmy do kolejnego przystanku.

No i jesteśmy tu. Oesu, tu jest wspólna łaźnia! Oesu!

Wczoraj.

Dzisiaj rano. Pada.

Leje!

Widać?

***

O Dniu Matki pisałam też TUTAJ. Lecimy zwiedzać dalej, jak tylko przestanie padać. Buziaki!

PS. Jolu, przepraszam za wtrącenie się w Twoją wspaniałą działalność sprawozdawczą! Już więcej nie będę. :)

Próba rehabilitacji

No tak... I co ja mam dziś napisać we wstępie? Że krótko? Ha, ha! I kto mi uwierzy?! Po tym, jak ostatnio Gosia podważyła moją wiarygodność, cichcem dopisując 2330 znaków (ze spacjami) do KRÓTKIEGO i NA TEMAT pościka?! Ech! A wszystko przez tę różnicę czasu...

Mimo wszystko zaryzykuję. Oto esencja obrazkowa z dwóch dni naszych włóczęgosów. :)

                                                                                ***

Jolu, dwa dni zdjęciowo - dla zachowania wspomnień.

22.05.2014

Wyprawa na okoliczne wzgórza i odkrycie na szczycie zagubionej świątyni. Klimaty rodem z Indiany Jonesa! Coś kapitalnego. Droga przez las wśród nieprawdopodobnych kolosów (to ta puszcza chroniona od 750 roku przed wyrębem), a potem wspięcie się na tysiąc schodków, by w ciszy i samotności delektować się pięknem tego niezrównanego miejsca!

Ja w takich miejscach czczę swoim zachwytem Stwórcę tego całego piękna.

Widać 1000 stopni? Tam weszliśmy. Na samą górę, a to wszystko w środku puszczy.
Niezapomniane przeżycie!

A wieczorem wyprawa do Nary, na obiad. Mknięcie na rowerach wśród sarenek.

Majowe wycieczki z dzieciakami śladem dziedzictwa narodowego - po horyzont!

Naleśnik japoński - nie wygląda, ale dobra rzecz!

To, co widać na chodniku, to specjalny obszar dla niewidomych - płytki mają wypustki umożliwiające
prowadzenie w nich laski. Takie ułatwienia są powszechne we wszystkich miastach Japonii. Będąc tu,
już widziałam kilka osób poruszających się z laskami. Uświadomiłam sobie wtedy, że takich osób nie widziałam
w Polsce z 20 lat... Nie ma ich? Raczej nie mają jak się poruszać po mieście...

23.05.2014
Wyprawa poza Narę, na prowincję. Kapitalna!

Widok z okien pociągu. 

Narzekaliśmy na tłumy? Tu byliśmy niemal cały czas sami! Magia!

Opis tego dnia będzie, ale to niespodzianka. Do ujawnienia niebawem. :)

                                                                             ***

PS. Jolu, wczoraj odwiedziliśmy Muzeum Fotografii w Narze. Jest zaraz koło naszego domku. Tam, w przepastnej bibliotece z tysiącami książek, znalazłam przypadkiem NIESAMOWITE zdjęcie, które pasuje do wczorajszej wstawki o noszeniu masek przez Japończyków. 

To zdjęcie z 1958 roku:

Już 56 lat temu, na wsi, ta dziewczynka miała na twarzy maskę! Myślałam, że to wynalazek naszych czasów! Ileż się trzeba dowiedzieć o tutejszej kulturze! Na tym zdjęciu maska wydaje się pełnić rolę szalika, widać, że jest zimno, dziewczynki noszą rękawiczki. Czy to nie jest fajne odkrycie? Nazywam je skarbem. :)

A zaraz żegnamy oswojoną Narę, która dostarczyła nam niezliczonych miłych wrażeń (i jednego niemiłego) i znów w nieznane!

***

To znów przekazywałam ja, JolkaM. A niech mi ktoś tu dopisze choćby dziesięć znaków (nawet ze spacjami), to nie ręczę za siebie. Nno!

I ładnej niedzieli, zwłaszcza najwytrwalszym śledzącym. ;)